Δευτέρα 22 Ιουλίου 2013
Παρασκευή 12 Ιουλίου 2013
Κυριακή 23 Ιουνίου 2013
Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013
ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ
Η δασκάλα έχει πει πως εκεί γύρω στα Χριστούγεννα, τα παιδιά θα μπορούν να διαβάζουν πλέον στην πρώτη τάξη του Δημοτικού. Αλλά η Ελενίτσα, ολοφάνερα δυσκολεύεται πολύ και έχει φτάσει Φεβρουάριος χωρίς να τα πολυκαταφέρνει, ενώ η μαμά της ήδη κοιτάζει με λαχτάρα τις συμμαθήτριες και φίλες της που τα διαβάζουν ήδη νεράκι!
Ο Νίκος μελετά στο σπίτι μέχρι αργά το βράδυ, δοκιμάζοντας τα νεύρα της μητέρας του. Άλλες μαμάδες λένε πως τα παιδιά τους τελειώνουν τη μελέτη στο σπίτι μέσα σε μία ωρίτσα το πολύ… γιατί ο δικός της χρειάζεται 2 ή 3 ώρες ατέλειωτες βασανιστηρίου και για τους δυό τους, για να τελειώσει τα μαθήματά του;
Άλλα παιδιά παίζουν στα δάχτυλα τα ανώμαλα ρήματα στα αγγλικά, αλλά ο Γιώργος δεν έχει ακόμα μπει στο νόημα! Η μητέρα του ονειρευόταν έναν άριστο μαθητή και νιώθει αποκαρδιωμένη. Η δασκάλα του όμως ξέρει, ότι είναι ένα άριστο παιδί και πρέπει να βοηθήσει τη μητέρα αυτή να δει τις δυνατότητές του, παρά τη δυσκολία του να συμβαδίσει με την υπόλοιπη τάξη.
Είναι ενδιαφέρον ότι μετράμε πολλά πράγματα με το ρολόι του χρόνου και αξιολογούμε ή συγκρίνουμε συνέχεια το πόσο γρήγορα ή αργά εξελισσόμαστε σε σχέση με τους άλλους. Για παράδειγμα, κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και θέλουμε το ρολόι να πηγαίνει όσο γίνεται πιο αργά απο το μέσο όρο, ώστε να δείχνουμε πιο νέοι απο την ηλικία μας… ωστόσο στα παιδιά μας δεν επιτρέπουμε το ρολόι της μάθησης να πηγαίνει πιο αργά απο το μέσο όρο, έστω κι αν είναι απολύτως φυσιολογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε κάποια παιδιά. Δεν είναι ρομπότ τα παιδιά μας. Δεν εξελίσσονται όλα με τον ίδιο ρυθμό και με την ίδια ταχύτητα. Έτσι είναι η φύση. Καθορίζει ώστε κάθε πλάσμα της να είναι ξεχωριστό και ανόμοιο. Μια μοναδική περίπτωση.
Το δικό μας το παιδί θα θέλαμε να μαθαίνει ταχύτερα κι ευκολότερα απο κάθε άλλο, αν είναι δυνατόν. Όμως, αποφασίζουμε χωρίς να λογαριάζουμε το τι είναι φυσικό να συμβαίνει σε ένα παιδί. Για παράδειγμα, η φύση το θέλει, κάποια λουλούδια να ανθίζουν γρηγορότερα και κάποια να θέλουν το χρόνο τους… Θέλει υπομονή. Θέλει να εμπιστεύεσαι το μπουμπούκι, ότι στη δική του ώρα θα αποκαλύψει τη δόξα, και τις δυνατότητές του για ωριμότητα. Όταν βλέπουμε ένα μπουμπούκι, δεν αναρωτιόμαστε αν θα τα καταφέρει να ανθίσει. Όταν βλέπουμε ένα παιδί να καθυστερεί να ανθίσει, το επιβαρύνουμε με τις προδομένες προσδοκίες μας να είναι αυτό, τάχα, «το εξυπνότερο», κι έτσι στην πράξη προδίδουμε τις δυνατότητές του να εκφράσει τον βέλτιστο εαυτό του, με τον δικό του τρόπο.
Πώς θα βοηθήσουμε και θα στηρίξουμε επομένως το παιδί που μένει πίσω και αργεί να συμβαδίσει με την υπόλοιπη τάξη;
Θα τα καταφέρει καλύτερα, εάν στηρίζεται στην εμπιστοσύνη μας.
Κάποτε μοιράστηκε μαζί μου την ιστορία του ένας νέος, που ασχολείται πολύ επιτυχημένα σήμερα με τις νέες τεχνολογίες. Λέει ο ίδιος: «στο σχολείο ήμουν φριχτός μαθητής, ειδικά σε ότι είχε να κάνει με τη γλώσσα, την ορθογραφία, την έκθεση. Η μητέρα μου ήταν έξαλλη μαζί μου, και μαλώναμε σε καθημερινή βάση για τα μαθήματά μου. Θεωρούσα τον εαυτό μου εντελώς βλάκα, κι ακόμα περισσότερο στα αγγλικά, όπου δεν καταλάβαινα τίποτα. Η κυρία Νίκη, η δασκάλα των αγγλικών μου, συνήθιζε να μου λέει… «τα αγγλικά μαθαίνονται όπως ψήνεται το αρνί στο φούρνο… δηλαδή πρέπει να μείνει το ψητό στο φούρνο ώρες, σε σωστή φωτιά… κάπως έτσι «ψήνεις» και εσύ τα αγγλικά σου, κι όταν θα «έχουν γίνει», θα τα ξέρεις στο τέλειό τους. Τότε έλεγα, μα τι
βλακείες λέει η κυρία Νίκη. Είναι απίστευτο, αλλά και αγγλικά έμαθα, κι άλλα πολλά… στο τέλειό τους, όπως μου έλεγε η δασκάλα μου. Η απόλυτη όμως εμπιστοσύνη της, στις ικανότητές μου, έστω και σε… αργό ψήσιμο, με κράτησαν σε δυσκολίες που συνάντησα, πολύ μετά που τέλειωσα τις σπουδές μου. Όταν αργότερα, πάλευα με δυνατές προκλήσεις, έλεγα στον εαυτό μου «τουλάχιστον ας πιστεύω σ’ αυτό που έβλεπε η κυρία Νίκη σε μένα… κάτι ήξερε αυτή».
Ας βρούμε τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνει καλύτερα κάθε παιδί………
Ειδικά τα παιδιά που μένουν πίσω στη μάθηση, έχουν το καθένα, το δικό τους «κουμπί». Δεν μαθαίνουν όλα τα παιδιά, με τον ίδιο τρόπο. Κι αν θέλουμε να στηρίξουμε ένα παιδί που δυσκολεύεται στην αφομοίωση, στη μάθηση, θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο που μαθαίνει κι αφομοιώνει καλύτερα. Ο οδηγός μας σε αυτή την επιδίωξη, είναι το ίδιο το παιδί. Τι χόμπυ έχει; Τι του αρέσει πολύ; Τι το συναρπάζει; Σε τι τα καταφέρνει καλά; Εκεί, βρίσκεται το μυστικό!
– Ένα παιδί λατρεύει τα σπορ, στοχεύει τέλεια στο καλάθι του μπάσκετ, θέλει να βρίσκεται όλη την ώρα έξω με το ποδήλατό του. Αυτό το παιδί, μαθαίνει καλύτερα εν κινήσει, ίσως! Βάλτο να κάτσει ακίνητο πάνω σε ένα τετράδιο, και το μυαλό του αυτόματα σταματά. Αστο να κινείται σαν εκκρεμές την ώρα που διαβάζει την ιστορία, και διαπιστώνεις ότι τη μαθαίνει ευκολότερα.
– Ενα παιδί λατρεύει τη μουσική. Μιλά συνέχεια, μουρμουρίζει στον εαυτό του, και συχνά σιγοσφυρίζει αγαπημένους του σκοπούς. Βάλτο λοιπόν να διαβάζει φωναχτά. Αυτό βοηθά.
Συζήτησε με το δάσκαλο τι αποδίδει καλύτερα με αυτό το παιδί στην τάξη. Παρατήρησε πώς παρακινείται στο σπίτι, και με αντίστοιχους τρόπους, ενθάρρυνέ το στη μάθηση.
Κάθε παιδί μαθαίνει καλύτερα όταν είναι χαρούμενο.
Συχνά η μελέτη στο σπίτι για παιδιά που καθυστερούν, δεν είναι παρά ένα ραντεβού με την … ανικανότητά τους. Κι αυτό, γιατί τα λάθη τους ενώ μελετούν, είναι αφόρητα για τη μαμά. Γιατί οι δυσκολίες στο να μάθουν, κάνουν τη μαμά απογοητευμένη μαζί τους. Η μελέτη στο σπίτι σιγά σιγά τα διδάσκει, ότι δεν τα καταφέρνουν, ότι υστερούν. Γίνεται η μέγιστη καθημερινή αγγαρεία.
Είναι υποχρέωση γι’ αυτόν που επιβλέπει στο σπίτι τη μελέτη του παιδιού, να ενθαρρύνει την αποτυχία. Ναι, να την ενθαρρύνει. Να μάθει στο παιδί να μην κολλά στα λάθη του. Να τα αποδέχεται σαν ένα φυσικό σκαλοπάτι της μάθησης. Να τα βλέπει, σαν κομμάτι της διαδικασίας. Πώς αλλιώς θα γίνει το παιδί ατρόμητο μπροστά στις προκλήσεις της μάθησης, όταν τα άλλα παιδιά τρέχουν γρηγορότερα από το ίδιο;
Κι ακόμα, είναι σημαντικό για τον γονιό, να επιβραβεύει συνέχεια με το μπράβο, κάθε τι που το παιδί κάνει σωστά και καλά. Όχι μόνο στη μελέτη στο σπίτι, αλλά σε κάθε τι. Συχνά, αγχώνουμε τα παιδιά μας για ό,τι δεν καταφέρνουν, ενώ θεωρούμε αυτονόητη, κάθε τους πρόοδο στα μικρά και καθημερινά.
Οι μικρές καθημερινές νίκες τους, είναι το καύσιμο με το οποίο θα στηρίξουμε την αυτοεκτίμησή τους, το κουράγιο τους, το θάρρος, τη δύναμη να αντιμετωπίζουν τις μεγάλες προκλήσεις της ζωής. Κι αυτά τα εφόδια, είναι πολύ σημαντικότερα από το άν το παιδί θα μάθει γρηγορότερα, την παθητική φωνή. Αργά ή γρήγορα, θα κατακτήσει τη γνώση. Το θέμα είναι να κατακτήσει και την τέχνη της ζωής…..
Πηγή: europalso.gr/goneis
Άλλα παιδιά παίζουν στα δάχτυλα τα ανώμαλα ρήματα στα αγγλικά, αλλά ο Γιώργος δεν έχει ακόμα μπει στο νόημα! Η μητέρα του ονειρευόταν έναν άριστο μαθητή και νιώθει αποκαρδιωμένη. Η δασκάλα του όμως ξέρει, ότι είναι ένα άριστο παιδί και πρέπει να βοηθήσει τη μητέρα αυτή να δει τις δυνατότητές του, παρά τη δυσκολία του να συμβαδίσει με την υπόλοιπη τάξη.
Είναι ενδιαφέρον ότι μετράμε πολλά πράγματα με το ρολόι του χρόνου και αξιολογούμε ή συγκρίνουμε συνέχεια το πόσο γρήγορα ή αργά εξελισσόμαστε σε σχέση με τους άλλους. Για παράδειγμα, κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και θέλουμε το ρολόι να πηγαίνει όσο γίνεται πιο αργά απο το μέσο όρο, ώστε να δείχνουμε πιο νέοι απο την ηλικία μας… ωστόσο στα παιδιά μας δεν επιτρέπουμε το ρολόι της μάθησης να πηγαίνει πιο αργά απο το μέσο όρο, έστω κι αν είναι απολύτως φυσιολογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε κάποια παιδιά. Δεν είναι ρομπότ τα παιδιά μας. Δεν εξελίσσονται όλα με τον ίδιο ρυθμό και με την ίδια ταχύτητα. Έτσι είναι η φύση. Καθορίζει ώστε κάθε πλάσμα της να είναι ξεχωριστό και ανόμοιο. Μια μοναδική περίπτωση.
Το δικό μας το παιδί θα θέλαμε να μαθαίνει ταχύτερα κι ευκολότερα απο κάθε άλλο, αν είναι δυνατόν. Όμως, αποφασίζουμε χωρίς να λογαριάζουμε το τι είναι φυσικό να συμβαίνει σε ένα παιδί. Για παράδειγμα, η φύση το θέλει, κάποια λουλούδια να ανθίζουν γρηγορότερα και κάποια να θέλουν το χρόνο τους… Θέλει υπομονή. Θέλει να εμπιστεύεσαι το μπουμπούκι, ότι στη δική του ώρα θα αποκαλύψει τη δόξα, και τις δυνατότητές του για ωριμότητα. Όταν βλέπουμε ένα μπουμπούκι, δεν αναρωτιόμαστε αν θα τα καταφέρει να ανθίσει. Όταν βλέπουμε ένα παιδί να καθυστερεί να ανθίσει, το επιβαρύνουμε με τις προδομένες προσδοκίες μας να είναι αυτό, τάχα, «το εξυπνότερο», κι έτσι στην πράξη προδίδουμε τις δυνατότητές του να εκφράσει τον βέλτιστο εαυτό του, με τον δικό του τρόπο.
Πώς θα βοηθήσουμε και θα στηρίξουμε επομένως το παιδί που μένει πίσω και αργεί να συμβαδίσει με την υπόλοιπη τάξη;
Θα τα καταφέρει καλύτερα, εάν στηρίζεται στην εμπιστοσύνη μας.
Κάποτε μοιράστηκε μαζί μου την ιστορία του ένας νέος, που ασχολείται πολύ επιτυχημένα σήμερα με τις νέες τεχνολογίες. Λέει ο ίδιος: «στο σχολείο ήμουν φριχτός μαθητής, ειδικά σε ότι είχε να κάνει με τη γλώσσα, την ορθογραφία, την έκθεση. Η μητέρα μου ήταν έξαλλη μαζί μου, και μαλώναμε σε καθημερινή βάση για τα μαθήματά μου. Θεωρούσα τον εαυτό μου εντελώς βλάκα, κι ακόμα περισσότερο στα αγγλικά, όπου δεν καταλάβαινα τίποτα. Η κυρία Νίκη, η δασκάλα των αγγλικών μου, συνήθιζε να μου λέει… «τα αγγλικά μαθαίνονται όπως ψήνεται το αρνί στο φούρνο… δηλαδή πρέπει να μείνει το ψητό στο φούρνο ώρες, σε σωστή φωτιά… κάπως έτσι «ψήνεις» και εσύ τα αγγλικά σου, κι όταν θα «έχουν γίνει», θα τα ξέρεις στο τέλειό τους. Τότε έλεγα, μα τι
βλακείες λέει η κυρία Νίκη. Είναι απίστευτο, αλλά και αγγλικά έμαθα, κι άλλα πολλά… στο τέλειό τους, όπως μου έλεγε η δασκάλα μου. Η απόλυτη όμως εμπιστοσύνη της, στις ικανότητές μου, έστω και σε… αργό ψήσιμο, με κράτησαν σε δυσκολίες που συνάντησα, πολύ μετά που τέλειωσα τις σπουδές μου. Όταν αργότερα, πάλευα με δυνατές προκλήσεις, έλεγα στον εαυτό μου «τουλάχιστον ας πιστεύω σ’ αυτό που έβλεπε η κυρία Νίκη σε μένα… κάτι ήξερε αυτή».
Ας βρούμε τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνει καλύτερα κάθε παιδί………
Ειδικά τα παιδιά που μένουν πίσω στη μάθηση, έχουν το καθένα, το δικό τους «κουμπί». Δεν μαθαίνουν όλα τα παιδιά, με τον ίδιο τρόπο. Κι αν θέλουμε να στηρίξουμε ένα παιδί που δυσκολεύεται στην αφομοίωση, στη μάθηση, θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο που μαθαίνει κι αφομοιώνει καλύτερα. Ο οδηγός μας σε αυτή την επιδίωξη, είναι το ίδιο το παιδί. Τι χόμπυ έχει; Τι του αρέσει πολύ; Τι το συναρπάζει; Σε τι τα καταφέρνει καλά; Εκεί, βρίσκεται το μυστικό!
– Ένα παιδί λατρεύει τα σπορ, στοχεύει τέλεια στο καλάθι του μπάσκετ, θέλει να βρίσκεται όλη την ώρα έξω με το ποδήλατό του. Αυτό το παιδί, μαθαίνει καλύτερα εν κινήσει, ίσως! Βάλτο να κάτσει ακίνητο πάνω σε ένα τετράδιο, και το μυαλό του αυτόματα σταματά. Αστο να κινείται σαν εκκρεμές την ώρα που διαβάζει την ιστορία, και διαπιστώνεις ότι τη μαθαίνει ευκολότερα.
– Ενα παιδί λατρεύει τη μουσική. Μιλά συνέχεια, μουρμουρίζει στον εαυτό του, και συχνά σιγοσφυρίζει αγαπημένους του σκοπούς. Βάλτο λοιπόν να διαβάζει φωναχτά. Αυτό βοηθά.
Συζήτησε με το δάσκαλο τι αποδίδει καλύτερα με αυτό το παιδί στην τάξη. Παρατήρησε πώς παρακινείται στο σπίτι, και με αντίστοιχους τρόπους, ενθάρρυνέ το στη μάθηση.
Κάθε παιδί μαθαίνει καλύτερα όταν είναι χαρούμενο.
Συχνά η μελέτη στο σπίτι για παιδιά που καθυστερούν, δεν είναι παρά ένα ραντεβού με την … ανικανότητά τους. Κι αυτό, γιατί τα λάθη τους ενώ μελετούν, είναι αφόρητα για τη μαμά. Γιατί οι δυσκολίες στο να μάθουν, κάνουν τη μαμά απογοητευμένη μαζί τους. Η μελέτη στο σπίτι σιγά σιγά τα διδάσκει, ότι δεν τα καταφέρνουν, ότι υστερούν. Γίνεται η μέγιστη καθημερινή αγγαρεία.
Είναι υποχρέωση γι’ αυτόν που επιβλέπει στο σπίτι τη μελέτη του παιδιού, να ενθαρρύνει την αποτυχία. Ναι, να την ενθαρρύνει. Να μάθει στο παιδί να μην κολλά στα λάθη του. Να τα αποδέχεται σαν ένα φυσικό σκαλοπάτι της μάθησης. Να τα βλέπει, σαν κομμάτι της διαδικασίας. Πώς αλλιώς θα γίνει το παιδί ατρόμητο μπροστά στις προκλήσεις της μάθησης, όταν τα άλλα παιδιά τρέχουν γρηγορότερα από το ίδιο;
Κι ακόμα, είναι σημαντικό για τον γονιό, να επιβραβεύει συνέχεια με το μπράβο, κάθε τι που το παιδί κάνει σωστά και καλά. Όχι μόνο στη μελέτη στο σπίτι, αλλά σε κάθε τι. Συχνά, αγχώνουμε τα παιδιά μας για ό,τι δεν καταφέρνουν, ενώ θεωρούμε αυτονόητη, κάθε τους πρόοδο στα μικρά και καθημερινά.
Οι μικρές καθημερινές νίκες τους, είναι το καύσιμο με το οποίο θα στηρίξουμε την αυτοεκτίμησή τους, το κουράγιο τους, το θάρρος, τη δύναμη να αντιμετωπίζουν τις μεγάλες προκλήσεις της ζωής. Κι αυτά τα εφόδια, είναι πολύ σημαντικότερα από το άν το παιδί θα μάθει γρηγορότερα, την παθητική φωνή. Αργά ή γρήγορα, θα κατακτήσει τη γνώση. Το θέμα είναι να κατακτήσει και την τέχνη της ζωής…..
Πηγή: europalso.gr/goneis
Δευτέρα 27 Μαΐου 2013
SUMMER IS COMMING!
WHAT' S ON YOUR SUMMER AGENDA?
Η σχολική χρονιά πλησιάζει στο τέλος...
Το καλοκαίρι είναι μια ιδιαίτερη εποχή που αν και είναι γεμάτη χρώματα και ήλιο έχει μια πιο αργόσυρτη κίνηση λόγω της ζέστης!
Και καλό μας καλοκαίρι!
Παρασκευή 24 Μαΐου 2013
Μικρά μυστικά από δασκάλους προς γονείς
Έχετε ποτέ παρατηρήσει πώς μέσα σε μια σχολική αίθουσα, 25 φιλομαθή κεφάλια σκύβουν ταυτόχρονα προς τα τετράδια τους; Αναρωτιέστε πώς τα καταφέρνει ο δάσκαλος; Εσείς μήπως αγωνίζεστε για να έχετε το μικρό σας υπό έλεγχο; Οι καλύτεροι δάσκαλοι πράγματι χρησιμοποιούν μικρά «μυστικά» που μετατρέπουν τα θορυβώδη ζιζάνια μας σε πηλό στα χέρια τους. Το καλό είναι ότι μπορείτε και εσείς να χρησιμοποιήσετε τα ίδια κόλπα και να έχετε αντίστοιχα αποτελέσματα στο σπίτι.Χρησιμοποιήστε ένα πίνακα επιβράβευσης
Οι έξυπνοι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούν οπτικά βοηθήματα για να κρατήσουν τη συμπεριφορά των παιδιών υπό έλεγχο. Με έναν πίνακα προειδοποίησης ή επιβράβευσης, τα παιδιά μπορούν εύκολα να γνωρίζουν την «κατάστασή» τους, και εκλαμβάνουν τον πίνακα αυτόν ως κίνητρο για να ολοκληρώσουν τη δουλειά τους και να συμπεριφέρονται κόσμια στην τάξη. Ένας παρόμοιος πίνακας επιβράβευσης στο σπίτι, μπορεί να σας βοηθήσει να διαχειριστείτε τη συμπεριφορά του παιδιού σας, ενώ, παράλληλα, το διδάσκετε ότι πρέπει να εργάζετε για τα πράγματα που επιθυμεί.
Επαινέστε το
Οι καλοί δάσκαλοι γνωρίζουν ότι ο έπαινος είναι πιο αποτελεσματικός από την τιμωρία, ειδικά όταν προσπαθούν να προκαλέσουν μια καλή συμπεριφορά από έναν ζωηρό μαθητή. Αυτός ο κανόνας μπορεί να λειτουργήσει πολύ καλά και στο σπίτι. Ενώ μπορεί να θέλετε να γκρινιάξετε για ένα ακατάστατο δωμάτιο ή για μια δουλειά που δεν έγινε, μερικές φορές, είναι πιο αποτελεσματικό να δώσετε τα εύσημα για αυτά που έχουν γίνει, ακόμα κι αν είναι λίγα. Το παιδί σας σιγά σιγά μαθαίνει να αναζητά το συναίσθημα που του προκαλεί ο έπαινος.
Zητάτε να αριστεύει
Ένας τρόπος που οι δάσκαλοι βγάζουν τον καλύτερο εαυτό των παιδιών μας; Δεν ζητάνε τίποτε λιγότερο. Όταν ένα παιδί δεν είναι συνεργάσιμο, ο δάσκαλος με σταθερό τρόπο του λέει ότι περιμένει περισσότερα από αυτό, χωρίς συζήτηση. Με αυτό τον τρόπο, τα παιδιά μαθαίνουν να λειτουργούν στη βάση του προτύπου που έθεσε ο δάσκαλος. Μπορείτε να κάνετε το ίδιο στο σπίτι, με το να εστιάζετε στις (ρεαλιστικές) προσδοκίες σας, αντί να τιμωρείτε μια κακή συμπεριφορά αφού αυτή έχει ολοκληρωθεί. Ορίστε συγκεκριμένους κανόνες συμπεριφοράς στο σπίτι, που να είστε έτοιμοι να τους τηρείσετε οι ίδιοι, έτσι ώστε το παιδί σας να γνωρίζει ότι τους εννοείτε πραγματικά.
Προσωποποιήστε το περιεχόμενο
Η χρήση της εξατομικευμένης συμπεριφοράς απέναντι σε ένα παιδί το κάνει να συνειδητοποιεί καλύτερα τι του γίνεται. Αν και το περιεχόμενο θα πρέπει πάντα να συνδέεται με τους στόχους του προγράμματος σπουδών και τα θεμελιακά πρότυπα του εκπαιδευτικού συστήματος που ακολουθεί το σχολείο, είναι σημαντική η αποδοχή ότι και οι αρχές αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της καθημερινής ζωής και των ενδιαφερόντων των μαθητών. Αντίστοιχα, στο σπίτι μπορείτε να εστιάζετε στη συμπεριφορά του παιδιού, εξηγώντας του, για παράδειγμα, την σημασία της ειλικρίνειας με όρους που το παιδί σας μπορεί να κατανοήσει και αναφερόμενοι σε συμπεριφορές και εμπειρίες της πραγματικής οικογενειακής σας ζωής.
Συμμετέχετε ενεργά
Οι δάσκαλοι συμμετέχουν ενεργά διότι αυτή είναι η δουλειά τους. Αλλά οι καλύτεροι γνωρίζουν ότι το να αποκτήσεις ένα προσωπικό και ειλικρινές ενδιαφέρον σε κάθε παιδί σημαίνει καλύτερη συνολική επιτυχία. Από την άλλη, εσείς, φυσικά και ενδιαφέρεστε προσωπικά για την διαπαιδαγώγηση του παιδιού σας. Αλλά πόσο πραγματικά συμμετέχετε; Μήπως σερφάρετε στο διαδίκτυο την ώρα που το παιδί σας προσπαθεί να καταλάβει μόνο του μια μαθηματική πράξη; Ή είσαστε κοντά του και απαντάτε στις ερωτήσεις του; Με το να συμμετέχετε στις σχολικές εργασίες του παιδιού σας και να είστε διαθέσιμοι για αυτό, θα ξέρετε τι μελετάει, που υπερέχει, που αγωνίζεται και πώς να το βοηθήσετε.
Αναμείξτε δουλειά με ευχαρίστηση
Η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού δεν είναι απλό πράγμα. Βάλτε όμως μια μικρή δόση απόλαυσης στη δύσκολη αυτή δουλειά σας. Ακόμη και αν κάνετε ένα διάλειμμα ενθαρρύνοντας το παιδί σας για λίγο χρόνο ησυχίας, εξασκείτε τη γραφή του δουλεύοντας πάνω σε χαζά αστεία ή απλά σπάτε μαζί τη ρουτίνα με ένα παγωτό χωνάκι, το παιδί σας έχει την ευκαιρία να συνδέσει καλές στιγμές με μερικά πράγματα ρουτίνας. Το όφελος για εσάς θα σας κάνει να αισθανθείτε σούπερ-γονιός!
Πηγή: www.education.com
Τετάρτη 22 Μαΐου 2013
.jpg)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)